Wereldverbeteraar.

Madeliefje.

Slikken.

Dom is het, dat je achteraf overspoeld wordt met gedachten. Je had al enkele weken beginnen praten op msn. Blijkbaar loop ik niet alleen mezelf voorbij maar ook mijn vrienden. Ik had geen tijd, te druk. Te druk met? Vrienden in de steek laten? Misschien wou je praten. Ik herinner me nog dat je geen zin had om weg te gaan. Ik wou je overtuigen het toch te doen, het zou je goed doen. Naar waarom en wat heb ik nooit meer gevraagd.

Nu lig je in het ziekenhuis. Overdosis. Klinkt hard... . Het slaat in als een bom. Mijn hart slaat met de slag vijf keer sneller. (Wat een woordspel!) Ik zie je in gedachten dansen in de piste, zeveren op de paardenkoer, serieus tegen me praten aan de snack inn.

Vorige week verbaasde je me nog met een smsje. Je zei dat je zou blij zijn om nog eens een kamp samen te doen met mij. Ik was ontroerd door je woorden.

En nu? Kom je nog? Kan ik nog tot 'bruin', jouw woord voor marginaal, benoemd worden? Zal je het keldertje vullen met je straffe verhalen en gore moppen? Waar is je levenskracht? Toch niet verdwenen door het niet slagen van een cursus? Je bent toch de eeuwige optimist?

Samen animatorcursus, samen ritmeestercursus, samen vele Leignonkampen. Ik wil niet dat het hier al stopt.

Hoe lang speel je er al mee in gedachten? Kan je met iemand praten over je gedachten en gevoelens? Je bent toch niet alleen, je staat toch niet alleen?

Geef niet op, dat is alles wat ik vraag.
Niet voor mij, maar voor jezelf... .

Met liefs,
xx

Woede.

Media-gekte.

Sommige mensen willen in de krant staan. Voor een goede sportprestatie, een heldendaad, omdat ze iets gedaan hebben die de nodige media-aandacht verdiend. Jij wou niet in de krant staan, toch belandde je op de voorpagina. Foto erbij.

Ondertussen een jaar geleden. Ik zat op zondagochtend taken verder af te werken voor mijn school. Een vriendin spreekt me aan. Ze stuurt een bestand door. Ik krijg het niet open. Na mijn vraag wat ze wil doorsturen krijgen ik te horen dat je vermoord bent. Vermoord door je vriend.

Soms gebeuren er dingen in je leven die je volledig door elkaar schudden... Ze breken je af tot op de grond. Je weet niet meer waar je staat en moet even de draad weer vinden om jezelf terug op te bouwen.

Die zondag was zo'n moment.... Ik voel me nu nog zweven boven de aarde, het is nog niet volledig doorgedrongen. De werkelijkheid wordt verdrongen door hoop en vele herinneringen... Ieder moment wordt terug naar de voorgrond gebracht, van een knuffel tot een lange babbel. Een lach of een briefje....

Wat de dagen en de uren daarna gebeurd is weet ik niet meer zo goed. Zoveel wou ik je nog zeggen... Hoeveel bewondering ik wel voor je heb. Je staat zo sterk in je schoenen, iedereen zou een voorbeeld moeten nemen aan die stoere zachtaardige meid...

Ik herken je in veel mensen, maar nooit is er herkenning genoeg...

Met liefs,
xx

Verwaaid?

Waaien, gewaaid, verwaaid, weggewaaid, uitgewaaid, volgewaaid. Uitgewaaid van zorgen, volgewaaid met energie. Genoten van de zee, schelpen geraapt, gepraat over alles, vanalles, verkeerd gelopen, bus genomen, wereldwinkel gevonden, gelachen, afgestapt in Gent, oude bekenden gezien, uitgeleefd...

Kortom, een dag waar ik van opleef, met een glimlach de dag kan afsluiten. Ik ben gelukkig, gelukkig bij het kunnen zien van de zee, het gezelschap van een goeie vriendin. Iemand waar ik me goed bij voel, iemand waar praten vanzelf gaat, filosoferen en discusseren niet teveel is. Iemand die mijn dromen en mijn vechten naar een betere wereld deelt.

Ik heb een zalige dag waarbij ik hopen energie gekregen heb. Ik heb er geen woorden voor... . Echt geen woorden... . Of wel, één woord! BEDANKT!!

met liefs,
xx

Verdwaald.

Ik ben verdwaald in gedachten en gevoelens. Loop al enkele dagen als een ballerina op de toppen van mijn tenen. Ik wankel, ik hou mijn evenwicht niet meer lang. Ik voel mijn val aankomen. Ik strubbel tegen, ik wil niet vallen. Of op z'n minst, mijn val breken. Dat ik niet zo hard aankom zoals het er nu naar uitziet.

Waarom ik mij aan ballet waag? Ik weet het niet, ik kan je geen reden of oorzaak geven. Geen 'het is dit' of 'het is dat'. Helaas. Het zou gemakkelijk zijn, zowel voor mij als voor de andere.

Ik ben gekwetst in mijn vertrouwen en respect die ik geef aan andere. Ze misbruiken wat ik zo goed bedoel. Het is jammer dat kansen vergooit worden, licht worden opgevat. Er wordt gejongleerd met vertrouwen, gespeeld met respect. Ik wist niet dat er zo'n mensen bestonden. Of ik wou het niet weten. Ik kan niet langer ontkennen wat ik zelf voel en zie. Niet iedereen staat zo naief in de wereld en denkt 'goed voor alle mensen'. Twee maal helaas.

Ik ben al aan het vallen. Vrienden houden me onbewust tegen. Ik denk niet dat ze weten dat ik zo hard in de knoop lig. Ik weet zelfs niet of ik wil dat ze het weten. En als ze dan vragen wat er is, kan ik hen toch geen antwoord geven....

Dus laat het maar vallen, lees gewoon en ga verder. Ik geraak er wel weer.

met liefs,
xx

Droom.

Machteloos.

'Je bestond al in mijn hoofd. Nooit gedacht dat ik je echt zou tegenkomen. Nu weet ik dat je niet verzonnen bent.'

Ze is onrecht aangedaan. De rechten van het kind zijn haar ontnomen. Toch een belangrijke. Ze deed haar verhaal tegen me. Het hield me al dagen vast. Het zal me dan ook niet snel loslaten. Ik merk aan haar manier van doen en praten dat het haar nog pijn doet. Haar ogen vertellen me een angst, haar handen een woede. Ik vind dat ze er iets moet aan doen. Recht zetten wat haar ten onrechte is aangedaan. Degene laten boeten die haar pijn deed.

Ze wil niet. Ze wil niet verder praten. Het blijft op twee brieven uitgeschreven. Hoe ze zich nu voelt en denkt lijkt verborgen te blijven in haar hoofd. Jammer, ik wil haar gevoelens horen, haar angst meevoelen, haar woede vangen...

Het doet me pijn, echt pijn. Had nooit gedacht dat ik zo hard kon meevoelen met iemand. Ik sta versteld van haar sterkte, al beweert ze zelf dat dit geen waar is. Ik voel me machteloos als ik de pijn in haar ogen lees en de machteloosheid in haar handen voel. Ik wil haar in mijn armen nemen en koesteren, beschermen voor wat er nog komt... Ik wil haar bij me nemen en laten praten, praten zonder dat ze moet nadenken over iets of iemand. Enkel aan zichzelf.

Was er maar hopen tijd, dagen vol onbeperkte vrijheid van ruimte, tijd en woorden.

Was er maar...

met liefs,
xx

Ik wil een wonderoven.

In je hoofd kun je alles.
Fietsen naar de maan,
boven op de wolken staan.
Strelen met je handen los,
lopen door een donker bos.
Vechten als een tijger,
dansen met een elf.
Afscheid nemen zonder tranen,
alles gaat vanzelf.

(Theo Olthuis)

Ik wil ook kunnen fietsen naar de maan.

Neen.

Ik wil op wolken gaan staan.

Neen, toch niet.

Ik wil helpende handen met juiste handelingen, warme woorden met oplossingen, troostende armen met echte hoop... . 

Ja, dat wil ik.

Jammer, in mijn hoofd kan ik niet alles... . Ik weet niet op alles een antwoord, ik heb niet altijd gelijk. Al was het wel gemakkelijk geweest. Het zou simpel zijn. Een probleem doet zich voor, ik steek het in mijn oven van denken en gevoel. Ik bak het een halfuurtje op 200 graden en kom je bedienen met een oplossing. Warm, juist gebakken en afgewerkt met een vleugje hoop.

Was ik maar de keukenprinses in de keuken van de wereld... . Ik zou hopen taarten maken. Taarten van respect, vriendschap, liefde, vrede, zonder armoede, zonder geweld... . Ik zou hongersnood de wereld uit koken.

Als ik één gevoel mag uitkiezen dat ik niet meer wil voelen in deze wereld? Dan kies ik, 'machteloosheid'. Ik haat het om machteloos mijn oren te luister te leggen, maar geen woorden terug kan zeggen. Ik haat het om machteloos met mijn handen tranen weg te vegen, maar geen glimlach kan schenken. Ik haat een situatie waar ik niet kan helpen, ik haat het opbotsen tegen een muur. Een muur van mensen vol haat, verkeerde gevoelens, mensen die niet willen meebouwen aan een wereld waar het goed is. Goed voor iedereen, niet enkel voor onszelf.

Ik wou dat ik de wereld kon redden.

Met liefs
xx

Waarom ik geen Rus ben.

Spelen Voor De Wereld.

Bij de ochtenddienst op het internaat sta ik een praatje te maken met twee internen voordat ze naar school moeten vertrekken. Een poster van een schooltoneel en dromen errond zorgen voor een nieuw project!

Samen met de collega's en de internen zetten we een eigen toneel op poten. Dit schooljaar wordt er geschreven, gepland, gemaakt, gezocht. Om dan volgend jaar, audities, repetities, teksten studeren, decor bouwen, voorstelling geven op het programma staat!

Het verhaal wordt geschreven. De grote lijnen zijn er al, maar om de spanning nog te houden blijft dit nog onder collega's en mijn twee assistentes. :) De opbrengst van het toneel wordt geschonken aan een goed doel. Aangezien het stuk vanuit de inspiratie wordt geschreven van de wereldwinkel, zal de eventuele winst dan ook naar dit doel gaan.

Alles staat nog in zijn startblokken. Er wordt volop overlegt, gepraat en gediscusseerd over alles. We moeten pro's en contra's goed overwegen.

Laten we 'Spelen Voor De Wereld'! Mijn enthousiasme en tijd heb je alvast!

met lie(f)s
xx

Als een vis in het water.

Wereldverbeteraar.

Lies, opvoedster, TopVormer, wereldverbeteraar, poëet,….

Lies is mijn roepnaam, ik verkies om het op mijn msn -naam met een accentje meer te schrijven. Altijd al wou ik meer zijn dan de andere, net iets waardoor ik opviel. Liefst ook niet te, want zoveel belangstelling heb ik ook niet nodig.

Ik ben tweeëntwintig jaar oud, werk voor mijn tweede jaar op een internaat als opvoedster. Een job die ik doe, niet omdat het moet, maar omdat ik ervan houd. Het internaat tot een thuis maken is dan ook iets wat ik met hart en ziel doe. Soms zie je me dwarrelen door de gangen terwijl ik er niet hoef te zijn. Toch weet ik perfect mijn grens te trekken tussen werk en privé. Mijn vrije tijd is vrije tijd. Dan zie je me af en toe een activiteit voor te bereiden, mails te beantwoorden en binnenkort zal dat de opendeurdag voorbereiden zijn.

Naast werken is er dus zeker nog een leven voor me. Ik ben actief lid binnen de organisatie Top Vakantie. Deze vzw verzorgt kampen in zowel binnen als -buitenland. Ze zijn oorspronkelijk ontstaan voor de kinderen van krijgsgevangenen in de tweede wereldoorlog. Een achterliggende geschiedenis die zich nu nog laat blijken in ‘iedereen een kans geven’.
Binnen Top Vakantie ben ikzelf opgegroeid. Ik ging er als zevenjarige op kamp en ben blijven hangen in Leignon, een paardenkamp. Vanuit die basis deed ik mijn groomcursus en animatorcursus. Al vlug had ik de smaak te pakken en ging verder. Ik werd ritmeester en hoofdanimator. Vanuit mijn opleiding begon ik dan als begeleider autisme. Om kinderen met autisme (spectrum stoornissen) een extra ruggesteun te bieden bij hun kampen. Door mijn hoofdanimatorattest ging ik speelpleinwerking gaan leiden in Anderlecht. Ondertussen heb ik mijn centrumleidercursus achter de rug. Ik zit eveneens in de ‘Cel Speelpleinwerking’ en ‘Cel Kinderen Met Bijzondere Zorgen’. Kwestie van bezig te blijven! Ik begin nu stilletjes aan ook als instructor nieuwe grooms op te leiden. Ik heb als voordeel zowel technische als pedagogische kant van de paardenkampen te kennen. Vanaf het jaar 2007 heb ik mezelf de uitdaging gegeven met de Franstalige tegenhanger (Vacances Vivante) mee te gaan. Zo leer ik mijn Frans kennen. Dit jaar blijf ik dat voornemen verder zetten, ondertussen mijn derde Franstalige kamp. Ik denk dat ik niet meer moet gaan overtuigen dat Top Vakantie een groot deel in mijn leven is en misschien wel het meest bepaald heeft wie ik ben.

Volgende eigenschap van mij heeft alles met de wereld te maken. Ik ben lid van de Amnesty -werkgoep Roeselare, 11.11.11 –werkgroep Hooglede, help bij het openen van de Oxfamwereldwinkel in Roeselare, koop trouw mijn Vredeseilandkaarten, loop op 1 december met mijn rode lintje opgespeld, stiften, sleutelhangers, koop mijn damiaanactie stiften, wenskaarten van Oxfam, ik sorteer zorgvuldig, gebruik kladpapier, print op eco -fast, consumeer geen coca colacompany drinks, eet vegetarisch…. Je kan dus wel zeggen dat ik bewust leef in deze wereld.

Literatuur behoort tot een niet te missen items in mijn leven. Net zoals muziek. Woorden in de combinatie van muziek, of woorden in bepaalde ritmes geschreven verleiden mijn hart.

In mijn hoofd is het een ware fabriek. Ik denk, filosofeer, plan, ontleed, lijd... Ik ben een mens, al wou ik soms die superheld zijn...

Ik ben benieuwd hoelang ik deze nieuwe ingeving kan volhouden... :)

met lie(f)s,
xx